Geboorte verhaal

Gepubliceerd op 16 augustus 2021 om 16:27

Na 41 weken vol spanning afwachten was het eindelijk zover! Twee keer had ze ons gefopt met oefenweeën maar bij de derde keer was het zover.

Woensdagnacht omstreeks 3 uur begonnen mijn weeën. De vorige twee keren dat dit gebeurde was ook s nachts maar verdwenen tegen de ochtend. Deze keer verdwenen ze niet maar, er zat nog geen regelmaat in en was ik niet zeker of het echt wel was begonnen.
Een wee kan je zowat vergelijken met hevige menstruatiepijn, die alsmaar erger en erger wordt. Mijn vriend en ik besloten dan maar dat hij niet zou gaan werken die dag. Naarmate de ochtend vorderde werden de weeën minder frequent en stopten uiteindelijk. Een kleine teleurstelling omdat ik dacht dat het weer zoals de vorige keren was. Het was een mooie warme dag en na de middag besloten we een kleine wandeling te maken en aan het water te gaan zitten. Ik had nood om midden in de natuur te gaan zitten en te genieten.

Na een tijdje begon ik plots mijn slijmprop te verliezen en begonnen de weeën stilletjes aan terug te komen. Het was tijd om naar huis te gaan. Rond 15u waren we terug thuis en zijn de weeën ook echt terug begonnen en niet meer gestopt.
De eerste keren dat ik oefenweeën had schoot ik helemaal in de adrenaline en was ik super zenuwachtig, wat eigenlijk niet zo ideaal is want dan gaat je lichaam het proces vertragen. Gelukkig wist ik al beetje wat te verwachten waardoor ik deze keer helemaal rustig was.
Met een weeën timer hield ik bij hoelang ze duurde en hoe vaak ze kwamen. Rustig bij elke wee uitblazen naar de aarde toe. Naarmate ze iets pijnlijker werden moest mijn vriend elke keer op mijn voeten duwen.
Omstreeks 18u hebben we onze doula laten komen, de weeën werden te pijnlijk om ze nog alleen op te vangen. Samen met mijn vriend en doula hebben we lange tijd in de tuin gezeten. Proberen in constante beweging te blijven en op de zitbal heen en weer wippen. Bij elke wee werd er over mijn benen naar beneden gestreken wat enorm hielp.
De late avond viel en het werd wat frisser buiten, we besloten om ons naar binnen te verhuizen. Daar belden we de vroedvrouw om haar te laten weten dat ze stilletjes aan mocht komen. Als ik het goed heb onthouden waren ze er rond 22u. Op dat moment waren de weeën al heel heftig en volgden elkaar snel op. Je voelt ook doorheen heel het proces dat je in verschillende fases terecht komt. Ik kreeg minder en minder rustpauzes tussen de weeën door. Er kwam ook een moment aan dat ik ben beginnen overgeven van de pijn. Dit had ik al ergens wel verwacht. Vroeger als puber moest ik ook geregeld overgeven bij mijn hevige menstruatiepijnen. Dat maakte het hele proces wel extra zwaar. Het putte mij ook zo hard uit. Mijn weeën sloegen dan ook erg hard op mijn onderrug wat echt verschrikkelijk was. Een warme waterkruik en rug massages hielpen enorm.
Mijn wens was om in het water te bevallen. Het zwembadje met warm water stond al eventjes klaar en de vroedvrouw stelde voor om er al eens in te gaan. Warmte werkt ontspannend en kalmerend voor de weeën. Mezelf in mijn bikini gehesen en in het zwembadje gekropen. Die warmte was echt heerlijk! Mijn vriend achter mij en ik in zijn armen. Wat heeft hij mij enorm hard gesteund. Na een tijdje is hij ook mee in het bad gekomen.

Na een hele tijd was geen enkele houding meer goed, bij elke nieuwe beweging dat ik maakte werd ik overmand door hevige pijn. De pijn was niet meer te houden en ik had echt het gevoel dat ik aan het doodgaan was. Ik was op en ik kon niet meer. Mijn vroedvrouw, doula en vriend hebben mij erdoor getrokken, mij gesteund, geholpen en moed ingesproken dat ik goed bezig was en dat ik dit wel nog kon. Ik was het zitten in het zwembadje beu en het was tijd om nog eens wat anders uit te proberen.
Onze badkamer is op de gelijkvloers en dat was echt super handig! Geen trappen die ik dan moest doen, wat ook niet had gegaan. Eenmaal in de badkamer om me af te drogen en om te kleden werd ik weer overmand door een wee. Op handen en knieën voelde ik dat ik weer moest overgeven. Door de enorme druk van het overgeven braken mijn vliezen. Ik herinner mij nog goed dat ik zei: “ Ofwel heb ik keiveel pipi gedaan ofwel is mijn water gebroken “. Het waren dus mijn vliezen met ( sorry voor de details ) bloedklonters! Vanaf dat moment ging alles heel erg snel. Ik werd naar de zetel gebracht om daar te gaan liggen met de rebozo rond mij ( een grote doek ) om mij heen en weer te laten wiegen. Ondertussen gaf de tweede vroedvrouw mij een voetmassage waar ik ondanks de pijn die ik had toch van genoot. Er kwam weer een wee aan en ik voelde dat er precies iets ging meekomen. Tijdens de wee kon je een ‘plop’ horen. De eerste vroedvrouw die even was gaan rusten sprong omhoog en kwam aangelopen. Er waren weer heel wat bloedklonters mee uit gekomen. Ik hoorde de vroedvrouwen tegen elkaar iets fezelen over naar het ziekenhuis gaan.
Het was tijd om mijn ontsluiting eens te meten. Dit was ook geen fijn moment, snel tussen de weeën door die elkaar heel kort opvolgden werd er een inwendig onderzoek gedaan. Ik had op dat moment 7cm. Na het inwendig onderzoek verloor ik nogmaals heel veel bloed. De vroedvrouw riep dat het tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. We werden gedirigeerd en ik liet me in volle vertrouwen mee slepen. Ik weet nog dat ik naar Jasper riep helemaal wazig van de pijn en uitgeput ‘ vergeet de vluchtzak niet! En mijn handtas niet! En mijn water! En de maxi cosi! ‘.

In de auto kruipen was echt geen gemakkelijke opdracht, hoe in vredesnaam moest ik dit doen?? Mijn doula zei me om achterstevoren op de bank te gaan zitten op mijn knieën hangend aan de hoofdsteunen. Al brullend op de achterbank reden we naar het ziekenhuis. De rit was echt VERSCHIKKELIJK! Hobbels en bobbels en bochten maakten de weeën erger. De rit duurde eeuwen en mijn knieën konden deze houding niet meer aan, ik moest nog even volhouden. Nog harder brullend door de gangen van het ziekenhuis werd ik in een rolstoel naar de verloskamer gebracht. Hup op het bed, een ding rond mijn buik voor de harttonen van mijn baby, een infuus in mijn arm en ja hoor een fucking corona test.
Helemaal nat van het zweten, helemaal van de kaart van de vermoeidheid vroeg ik aan mijn partner en doula of ik een verdoving kon krijgen. Mijn doula vroeg op dat moment in alle ergst ‘ is dat echt wat je wilt?’. Op dat moment was het JA ik wil dat! Maar diep vanbinnen wist ik dat ik het eigenlijk niet wou.
Er werd nog eens een inwendig onderzoek gedaan waarbij ik 8 cm had. Ik ben ongelofelijk dankbaar dat ik daar ook de steun had van mijn partner en doula! Zonder hen had ik het echt niet gekunnen.
Ik lag de hele tijd op mijn zij omdat op mijn rug liggen gewoon niet ging. Ik zag dat ze de bevalbeugels openklapten en me vroegen om op mijn rug met de benen erin te gaan liggen. Ik snap echt niet WAAROM ze dit nog altijd doen?! Dit is echt het meest onnatuurlijke houding om in te bevallen, ooit als eens liggend proberen grote boodschap te doen? Ik dacht het niet.
Na een aantal pogingen dit te doen riep ik dat dit niet ging, ik had teveel rugpijn! De vroedvrouw van daar zei dat ze nog nooit een zijligging bevalling had gedaan en wist niet of dit wel van de gynaecologe mocht. Op dat moment dacht ik echt dikke middelvinger naar jullie allemaal, ik doe hoe ik het wil en dat is op mijn zij. Gelukkig kort erna mocht ik al beginnen persen. Heel gek maar ik wist gewoon niet hoe ik moest persen?? Ik was al die uren gewoon van de weeën weg te blazen en dit vereiste een andere ‘techniek’. Zonder dat ik het doorhad was ik mijn persweeën aan het wegblazen. Iedereen zei tegen mij niet wegblazen maar persen! Tot mijn doula riep ‘ Jolien zoals je moet kakken! ‘ AAAH oke nu had ik het door! Na een aantal keren persen was onze prachtige dochter geboren. Dit had ik in eerste instantie nog niet door totdat er gezegd werd ‘ Kijk Jolien , daar is ze, kijk dan ‘. Mijn prachtig meisje werd op mijn buik gelegd met een warm dekentje over ons heen.
De vroedvrouw wou ook meteen een mutje op haar hoofdje zetten. Nog zo iets, WAAROM zou je dat doen?? Op die manier kan de moeder haar baby niet ruiken en dat is oh zo belangrijk voor de hechting. Dat je later een mutsje op het hoofdje zet, voor de warmte is prima, maar niet als ze net geboren is.

Wat was dat voor een avontuur! Je kan dus duidelijk lezen dat bevallen in een ziekenhuis totaal niet bij ons past… Dat is ook de reden van een thuisbevalling.
Ook al ben ik niet bevallen thuis, we hebben er vrede mee. Het meeste werk hebben we thuis in alle rust gedaan en alles is ook op een natuurlijke manier gebeurd, dat is wat voor ons telt.
Aan alle toekomstige mama’s: laat je tijdens je bevalling omringen enkel door mensen die jij vertrouwd en die je alle steun kunnen bieden en niet van je zijde wijken! Dat maakt dat je het volhoudt of niet. Beval je in een ziekenhuis? Stuur al het overbodige personeel uit de kamer. Dit zorgt voor stress en onnodige pottenkijkers. Amen!

 

Liefs, 

Jolien


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.